Zie je écht in de werkelijkheid?
Door het bezoek van de liefde van mijn leven aan zijn oogarts werd ik er weer met mijn neus op gedrukt: je zicht is zo belangrijk.
Al heel lang zoek ik verbanden tussen ons fysieke lichaam en onze kijk op de buitenwereld en wat we daarmee doen.
Mensen die me kennen weten dat ik bv veel bezig ben met wat er gebeurt in iemands lichaam, ook het mijne, en wat ik daaruit kan leren. Ik geef zo maar wat voorbeelden: maaglast en stress, darmproblemen en loslaten, hartenpijn en verdriet.
Het onzichtbare houdt verband met het zichtbare
Voor mezelf ben ik er al jaren uit dat alles verband houdt met elkaar, en ik probeer daar ook naar te leven. Mijn lichaam vertelt me dus wat ik tekort kom, wat ik nodig heb, waar ik mee zit, waar ik mag naar “kijken”. De talloze gezegdes en uitdrukkingen zijn er niet zomaar: er lag iets op haar maag, haar lever.
Natuurlijk hebben we allemaal, al dan niet genetisch, zaken meegekregen waardoor één en ander minder goed functioneert, dat zal iedereen beamen. We moeten het doen met het lichaam dat we gekregen hebben en daar zijn helaas wel eens wat mankementen aan.
Je kan geboren worden met een minder goed functionerend hart, een spierziekte, met longen die niet goed werken, noem maar op. Ziektes en genetische mankementen zijn er legio en er komen elke dag nog wel nieuwe dingen bij.
Maar laat ons nu even naar “ons zicht” gaan kijken. Meestal kan je na de geboorte al direct dingen onderscheiden, licht en donker, een figuur. Als baby kijk je bijna onmiddellijk onbevangen de wereld in, tenzij er iets mis is met je ogen.
Laat ons veronderstellen dat alles goed gaat en dat je je zicht mag ontwikkelen zonder gedoe en dat je niet al teveel genetische problemen ontwikkelt in dit leven.
Hoe is je kijk op het leven nu? Met welke blik kijk je?
Ben je iemand die al snel boos wordt omwille van wat anderen verkeerd doen in het verkeer, in hun huwelijk, in het leven? Boos zijn en blijven op personen die je pijn hebben gedaan, het niet accepteren van het leven en dat nu éénmaal niet iedereen vriendelijk en lief is.
Kan je soms “zien” hoe je blik vertroebeld wordt als het gaat om jezelf, om mensen waarvan je houdt of net niet houdt?
Hoe is je kijk op anderen? Veroordeel je anderen op wat ze doen of nog erger om wie ze zijn? Wat heeft die andere dat het me zo irriteert? Waarom word ik er zo door getriggerd?
Hoe is je kijk op de wereld? Maak je je constant boos over alles en nog wat, alles wat verkeerd gaat en heb je het knap lastig om de goede dingen eruit te pikken?
Aargh … inderdaad. Ook ik vraag me dat dagelijks af, waarom raakt me dit zo? Waarom kijk ik op deze manier naar iemand of naar iets?
Als er iemand geen zorg verleent aan iemand die het nodig heeft, dan kan me dat heel erg raken omdat ik zelf van nature een zorgzaam persoon ben. Maar dat wil ook wel zeggen dat je vaak enkel vanuit je eigen venster kijkt, vanuit je eigen waarden en oordelen.
Ga eens in de schoenen van de andere staan!
Als je met een open blik kan gaan kijken naar de andere zie je veel meer. Is dat altijd gemakkelijk? Neen, niet echt, en soms heb je daar helemaal geen zin in!
Maar als je daar kan in oefenen, elke keer opnieuw proberen, dan krijg je een nieuwe kijk op de mens, op het leven en vooral: op jezelf. Je leert jezelf zoveel beter kennen als je hiermee bezig bent … die andere, dat ben je zelf immers ook?
Herken jij iets in dit verhaal? Ik ben heel benieuwd naar jouw ervaring.
Schrijf hieronder in het commentaarveld wat jij hierover kwijt wil. Misschien heeft een andere lezer daar wat aan.
Of mail ons via info@avalonbelgium.be