Welke sporen wil jij nalaten in je leven?
Denk je daar wel eens over na? Over je “nalatenschap”? Wat laat je na aan diegenen die achterblijven? Je kinderen, kleinkinderen, partner, familieleden? Hoe ga je herinnerd worden? Ik vraag me dat wel eens af, jij ook?
Wat er financieel over blijft is van minder belang, maar welke waarden hoop je doorgegeven te hebben? Welke waarden vind je van belang?
Laat je veel mooie dingen na?
Was er voldoende liefde, waardering, kracht om weer op te staan na het vallen? En denk je dan aan alle keren dat je het gevoel hebt dat je gefaald hebt? Als dochter, moeder, vader, partner, schoondochter, vriendin?
Waar was je misschien niet empathisch genoeg. Had je veel te weinig aandacht had voor anderen? Of probeer je je liever te richten op datgene wat je belangrijk vond? Je manier van hoe je in het leven stond? Positief kijken naar alle verwezenlijkingen van jezelf?
Hoe ben je gegroeid? Of sta je door omstandigheden al jarenlang stil in je ontwikkeling? Door niet te durven kijken naar jezelf, gewoon door te leven alsof er niks is gebeurd in je leven?
Welke sporen laat ik later na?
Nu ik ouder ben -als ik morgen onder een bus loop, sta ik in de krant vermeld als: de bejaarde vrouw- kan ik wel eens mijmeren, of zelfs echt diep nadenken, over al die vragen hierboven. We hebben het er wel eens samen over. Wat gaat er gezegd worden op de begrafenis?
Van de doden niks dan goeds? Of komt er ook een eerlijkere versie van mezelf? Hier en daar heeft ze toch fameuze steken laten vallen hoor, die moeder van ons. Ik hoor het hun al zeggen ☺.
De waarheid is dat het klopt, want ik ben niet perfect en een van mijn gezegden is : ik heb 6 kinderen en ik heb bij alle zes andere fouten gemaakt.
Ook dat is waar en ook heel natuurlijk. Want het zijn allemaal andere wezens die een andere aanpak nodig hadden. Dat besefte ik natuurlijk niet altijd, wijsheid komt (soms) met de jaren, nietwaar?
Maar ook al beseften ze het niet allemaal elke keer: de liefde is en was er wel.
Ik had oprecht wél de allerbeste intenties
Ik hoop dat de sporen die ik nalaat niet te hard tegenvallen, maar vooral: dat de kinderen in hun eigen sporen stappen en niet langer in de mijne. Ik hoop dat ze hun allerbeste versie van zichzelf mogen worden, hun creativiteit mogen beleven, hun passies mogen volgen en datgene doen wat ze graag doen en af en toe gelukkig mogen zijn!
Want altijd happy en vrolijk door het leven stappen is niet realistisch. Soms zijn er dagen die je het liefst van de kalender zou laten verdwijnen. Soms loop je trauma’s op die de rest van je leven een invloed op je zullen blijven hebben en die altijd een zwaar litteken zullen blijven. Soms lijd je pijn, fysiek, emotioneel of mentaal.
De wintertijd is een goede periode om te reflecteren, om te gaan mijmeren over wat nu goed gaat en wat minder goed gaat.
Wat hebben we dit jaar al geleerd, over ons zelf, onze omgeving, de samenleving?
Waar kunnen we ons nog wat “stretchen” om die betere versie te worden?
Welke diep verdriet hebben we weer iets meer kunnen loslaten?
Hoe is onze relatie met ons zelf nu? En met onze partner? En met iedereen rondom ons?
Veel vragen die je enkel zelf kunt beantwoorden, op je eentje of met hulp van je partner (als het goed zit), een goede vriend(in), of zelfs van een hulpverlener indien nodig.
Hou vol!
Rit
Welke sporen wil jij graag nalaten? Laat het ons weten in het antwoordvak hieronder. Je mag ze uiteraard ook doormailen via info@avalonbelgium.be.
https://shorturl.fm/7XqMJ