We moeten lopen, springen, rennen, dansen en weer doorgaan.
De titel says it all! Het is deze week druk geweest ten huize van ondergetekende! Gejaagd door het leven … . De blog werd op de achtergrond geschoven want er waren andere dingen aan de orde.
Hoezo … gejaagd door het leven?
Manlief moest een dagje in het ziekenhuis vanwege een geplande voetoperatie. Daardoor ging alle aandacht daar naartoe, én naar de schoonmama die eveneens in een (ander) ziekenhuis terecht kwam voor onderzoek en (bijkomend) voor een noodzakelijke ingreep. Deze werd dan weer uitgesteld wegens alle Covid perikelen.
Ze zal niet de enige zijn die dit meemaakt, helaas. En aangezien ondergetekende nu alleen instaat voor alle huishoudelijke taken, administratie, boodschappen en bestellingen in onze webshop die gedaan werden, werd mijn blog even opzij geschoven!
Edoch! Hier ben ik toch nog even 🙂 om je even bij te praten.
Wie mijn man een beetje kent, weet dat hij verpleegkundige is. En ja hoor: dat zijn inderdaad vaak lastige patiënten, want ze zijn eerder gewend om te zorgen dan om zorg te “ondergaan”.
Dat is wel buiten mij gerekend, ha snoodaard. Neen je komt niet uit de zetel voor een koffie, die breng ik wel even, en neen, je mag niet de deur gaan opendoen op je krukken als een kat voor de zoveelste keer binnen of buiten wil. Rust en de voet omhoog is de opdracht en daar houden we ons aan, toch?
Tegenstribbelend geeft hij toe, mijn allerliefste, zij het met veel tegenzin! Maar de realiteit is dat hij dan veel minder pijn heeft, dus dat verzacht het leed wel een beetje.
Hoezo … zelfzorg?
Hoe komt het toch dat zelfzorg zo moeilijk is voor sommige mensen?
Kijk maar naar vele moeders: die hebben ook vaak de neiging om eerst voor iedereen anders te gaan zorgen en pas dan voor zichzelf. Nochtans is dat een belangrijke taak voor vele ouders: hun kinderen laten zien dat zelfzorg heel belangrijk is. Dat je echt even op jezelf mag terugplooien, dingen mag doen waarvan je blij wordt, en die je opladen. Als je dat als kind al krijgt aangeleerd, ben je een flinke stap vooruit in onze samenleving en haar ratrace.
Lekker lui in een zetel liggen genieten met een boek, zalig! Of een deugddoende wandeling maken in het bos, waarvan je terug vol nieuwe energie én met rode wangen van de kou thuis komt, én dan met een lekkere kop chocomelk, koffie of soep in de zetel ploft.
Maar dan moet je tegelijkertijd het stof kunnen zien liggen, de plukken kattenhaar even laten liggen waar ze zijn, en de vaat even opzij schuiven. Kan je dat wel?
Het gaat erom dat je voorrang geeft aan wat belangrijk is voor je. Een goed gesprek, een boek, wat platte rust als je dat nodig hebt. Voor iedereen wordt dat uiteraard een beetje anders ingevuld.
Hoezo … vertragen?
Het gaat een groot stuk om VERTRAGEN. Even uit de gekende ratrace stappen laat je voelen hoe moe je bent. Het helpt om alles eens even te bekijken vanaf de zijlijn: hoe heftig was dit nu weer, waar zit ik nu in? Ik Voel zelf wel dat dit nodig is, vooral gejaagd in deze heftige tijden.
Het zal bij jullie allicht niet anders zijn. Vertragen dus, stilstaan bij wat er gebeurt. Je niet laten leiden door de opinie van anderen, maar zelf proberen een objectieve blik te behouden. Geen polarisering, maar jezelf en anderen in vraag durven stellen. Maar daar gaat mijn volgende blog meer uitgebreid over.
Hou je goed!
Ga jij gejaagd door het leven?
Voel jij je gevangen in een ratrace?
Kan jij vertragen, stil staan en genieten? Je vindt alvast een aantal tips in onze blog 21 tips om je gelukkiger te voelen .
Ik zou het fijn vinden om te horen hoe jij dit aanpakt. Deel het met alle lezers in het antwoordvak hieronder, of mail ons via info@avalonbelgium.be.
https://shorturl.fm/X8wF5